babasından kalan emekli maaşıyla "onlar benim hayatım" dediği engelli kardeşlerine hem annelik hem de babalık yapıyor.

Karamürsel'in Tepeköy Mahallesi'deki evlerinde zihinsel engelli 3 kardeşiyle kalan 28 yaşındaki Şahin, AA muhabirine yaptığı açıklamada, annesi Havva Şahin'i 12 yıl önce pazar alışverişi yapmak üzere evden çıktığı sırada yolun karşısına geçmeye çalışırken otomobil çarpması sonucu öldüğünü söyledi.

Annesi vefat edince üzerindeki yükün arttığını dile getiren Şahin,

"Annemizi kaybetmemiz bizi psikolojik olarak çok kötü etkiledi. Daha sonra babamın rahatsızlıklarıyla karşılaştık. Babamın 2004 yılında akciğer kanseri olduğunu öğrendik" dedi.

2005 yılında da babasını akciğer kanseri nedeniyle kaybettiklerini anlatan Şahin, şöyle devam etti:

"Babam vefat ettiğinde zaten yarım olan ailemiz bir çöküntüye uğradı. İlk zamanlar özellikle maddi anlamda birçok sıkıntı yaşadık. Kardeşlerimin durumlarıyla ilgili birçok problemimiz çıktı. Babamın maaşının bağlatmamız bile 6 ayı buldu. O süreçte akrabalarımızın yardımıyla ayakta kaldık. Başımızda ne annemiz ne de babamız vardı. Özellikle benim kardeşlerim için daha çok sorumluluk almam gerekiyordu. Özellikle Zuhal çok kötü günler geçirdi. Birkaç defa intihar etmek istedi. Zuhal'e şizofreni tanısı konuldu. 25 gün Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde yattı. O dönemimiz çok sıkıntılı geçti. Dağılmış durumdaydık. Şu anda gözümün önüne getirdiğimde bile çok kötü oluyorum."

Ağabeyi Murat'ın zihinsel engellilik derecesinin yüzde 78, kardeşi Nilgün'ün yüzde 70, ablası Zuhal'in ise yüzde 50 olduğuna dikkati Çeken Şahin, ayrıca ablası Zuhal şizofreni tedavisi gördüğünü, anne ve babasının ölümünün ardından da kardeşlerine hem annelik hem ablalık yapmaya başladığını dile getirdi.

Babasından kalan 750 liralık maaşla ihtiyaçlarını karşıladıklarını belirten Şahin, zihinsel engelli kardeşlerine baktığını için geçen yıl kendisine maaş verilmeye başlandığını da belirterek, "Ancak kardeşlerimden sadece birinin üzerine maaş alabildim. Geçen yıl da evde bakım raporunun yenilenmesi istendi. Doktorlar evde bakıma gerek görmediler. Evde bakım maaşımız da kesildi. Şu an üç engelli kardeşimle birlikte geçimimizi babadan kalan 750 liralık emeklilik maaşıyla yapıyoruz" şeklinde konuştu.

Kardeşlerini evde yalnız bırakamadığı için çalışamadığını, kimseden bir şey talep etmediğini anlatan Şahin, "Sonuçta zihinsel engelli bir çocuğun da bir aile bireyine illa ki ihtiyacı var. Tek başına mesela hiç bir şey yapamıyorlar, dışarı çıkamıyorlar. Bir bakkala bile gidemedikleri zaman oluyor. O yüzden evde bakım maaşlarının bu konuda genişletilmesini istiyorum" dedi.

İki kardeşinden küçük olduğunu ama onların ablası gibi davranmak zorunda kaldığını ifade eden Şahin, şöyle devam etti:

"Bu duygu doğrudan annelik ve babalık sorumluluğuyla yüklendi bir anda. Açıkçası ben çok çabuk ısınamadım bu olaya. Adapte olmam bayağı bir zaman aldı.

'Her şeye de ben mi koşacağım' dediğim zamanlar oldu. Mesela doktora giderken

'nasıl gideceğiz' sorunuyla karşılaşıyorduk. Organize olmamız gerekiyor. Evde birinin kalması gerekiyor. Benim tek başıma gidemediğim yerler oluyor. Mesela pazara çıktığımda birşey alacağım zaman hepsine birer tane alıyorum. Hepsinin gönlünü alabilecek şekilde ufak olsun, büyük olsun. Asla onların ezilmesine ve başkalarına imrenerek yaşamalarına izin vermedim."

"Kardeşlerimin doktoru, okulu, eksikleriyle ilgilenmekten 28 yaşına girdim evlenmeyi, kendime vakit ayırmayı hiç düşünmedim. Onlar benim hayatım" diyen Şahin, kendisine zaman ayıramamaktan rahatsız olmadığını, kardeşleriyle güzel bir hayatlarının bulunduğunu vurguladı.

-Engelli kardeşler eğitim alıyor-

Kardeşlerini eğitim almaları için 2005'te Karamürsel'deki Özel Ailem Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi'ne gitmeye başladığına da dikkati çeken Şahin, sözlerini şöyle tamamladı:

"Okula başlamadan önce yemeğini önüne koyarsanız yiyen, sadece verilen görevi yapan ve oturup televizyon izleyen pasif insanlardı. Ama okula başladıktan sonra 'ben de varım' demeye ve aktif olmaya başladılar. Mesela Murat bir ev reisi gibi davranmaya başladı son zamanlarda. Girdiği ortamlarda konuşmayıp sessiz duran, kendini geri çeken biriydi. Şimdi girdiği yerde 'merhaba' deyip karşısındakiyle diyalog kurmaya başladı. Nilgün çok fazla içine kapanıktı. Okula başladıktan sonra açılmaya başladı. Zuhal'in arkadaşları yoktu okulla birlikte arkadaş sayısı arttı ve sosyal hayata girmeye başladı. Okulun o konuda çok desteği oldu. Her biri evde bir iş yapar, biri çay yapar diğeri bardakları hazırlar. Bunların hepsini eğitimle kazandılar."

- KOCAELİ