Bilmiyorum hatırlıyor musunuz? Haftalar önce adına baba dedikleri, ama ömrüm olur da yaşarsam asla affetmeyeceğim bir canavar, beni gül kokulu anneciğimden ayırmıştı! Güç bela tutunduğum yaşam savaşında bir anda herkesin gözdesi olmuştum…

Herkes benim için seferber olmuş tekrar hayata tutunmam için bana ellerini uzatmışlardı.

Bütün gazete manşetlerinde, televizyon haberlerinde ben vardım. Herkes benim için bir şeyler vaat etmiş, babamdan görmediğim şefkati, annemin asla bir daha yaşayamayacağım sıcaklığını yaşatmak için sıraya girmişlerdi…

EBEDİYEN ENGELLİYİM

Ama daha doğmadan bahtıma yazılmış kara kader ağlarını aynı hızla örmeye devam ediyor; doktor amcalar ellerinden geleni yaptı fakat nafile, anneciğimle bana yapılan saldırının izleri artık tek tek ortaya çıkıyor…

Sanırım artık ömrüm olur da yaşarsam bu dünyada engelli bir birey olacağım!

Çok acı ama gerçek, kendi başıma hayatta yaşama şansım olmayacak, birilerinin yardımı üstümde olmadan bu dünyada nefes almak bana haram…

Tamam, artık kabullendim! Bu benim kaderimmiş ama esas bundan sonrası benim içimi acıtıyor… Gül kokulu anneciğimden ayrıldığım o ilk günlerde, o soğuk cam fanusun içinde yattığım hastane odama koşanlar tek tek kaybolmaya başladı. Beni evlat edinip, anne sıcaklığı ile sarıp sarmalamak isteyenler dilekçelerini tek tek geri çekmeye başladı. Tedavi masraflarımı karşılamak için koşturan o kocaman kalantor iş adamı amcalarım beni yüzüstü bırakıp gitti… Neden mi?

FELEĞİN SİLLESİNİ YEMİŞİM

Çünkü ben artık engelli bir bebeğim, asla onların istediği gibi koşup, gülüp, konuşamam… Beni eşe-dosta gururla gösteremezler, “İşte bizim pembiş kızımız” diye! Ama artık hiçbir şeyin önemi yok, varsın benimle ilgilenmesinler, varsın beni evlat edinip sarıp sarmalamasınlar… Ben zaten feleğin sillesini bir kez yemişim, en değerli varlığımdan ebediyen ayrılmış, şu koskoca dünyada tek başıma, kendimle baş başa kalmışım! Babam olacak adam bile nerede ise benim katilim olacakmış!

Siz beni terk etmişsiniz ne yazar! Benim kalbimi bundan sonra daha fazla kimse acıtamaz…

Çünkü ben bir meleğim anladınız mı?!

Funda Erkoç/Hürriyetport