Geçenlerde tanık olduğum hatta birkaç defa tanık olduğum bir olayı anlamak istiyorum...

         Üç dört yaşlarında küçük bir kız çocuğu, babası ve dedesi engelli, babası spastik. Bunların hepsi çok doğal, ilgimi çeken küçük kızın babası ve dedesine rağmen tekerlekli sandalye kullanan insanlardan korkması. Günü hergün dedesinin Başkanı olduğu dernekte geçmesine rağmen tekerlekli sandalye kullanan engellilerden ürkerek annesinin etekleri altına saklanması oldukça ilgimi çekti.Çocuğun o şekilde davranması da normal, normal olmayan bana göre; annesinin, çocuğu yetiştirme tarzı. Küçük kız etekleri arkasına saklandığında yüzündeki mahçupluğu saklamaya çalışması bu olayı örfbas etmiyor maalesef.

Çocuklarımıza küçükken  engel ve engellilik olgusunu aşılamalıyız ki büyüdüğünde engelle ilgili önyargıları bulunmasın, engelli insanların da bizden fakrlı olmadını öğrensin, engelin sadece fiziki görünüş olduğunu bilsin. Nasıl ki, kimi insan şişman, kimi zayıf, kimi  uzun, kimi kısa ise kimi insanda engelli. Yani fark sadece fiziki görünüş...

Sağlıcakla...